November

30 November 2008

 

Thanks losing & giving

De trip kon starten, de auto ingepakt klaar voor ons nieuwe avontuur richting Chicago! Alles verliep vlekkeloos, Atlanta was binnen 4 uur bereikt en op Peachtree street Downtown werd het cliché genoeg toch maar het Hard Rock Café waar de burgers werden verorberd. Na dit rockende etentje waren we toe aan een leuke bar dus de straten waar het kwik inmiddels tegen het vriespunt aan was afgekoeld werden afgegstruind. We werden echter verbaasd door de plaatselijke ‘ambassadors’ die de toeristen te hulp schieten en vragen beantwoorden. Het bleek dat er alleen maar veel mensen op straat liepen tijdens conventies en beurzen. De uitgestorven straten waren dus het dagelijkse straatbeeld hier. De trots van de Olympische spelen van '96 was nog duidelijk aanwezig aangezien een ambassador ons regelrecht naar the olympics park verwees. Na  wat straatjes in en uit gestrompeld te zijn, was de stempel met groot geinkte letters ‘werkstad’ duidelijk. Op straat waren alleen maar zwervers die voor elk woord dat ze wisselden om een dollar vroegen. De avond kreeg nog een mooi einde toen we een karaoke-bar binnenstapte en prompt door een Duitse barvrouw werden bediend, Julian kon eindelijk zijn Duits weer ophalen, de barvrouw wist ons meteen te vertellen dat Atlanta binnen 4 uur gezien is.  Na een verrassend bezoek van een Nederlands meisje  die stage had gelopen op een Horse Ranch, was een nieuw woord in studieland mijn gehoor binnengekomen. Deer managament, het schijnt een studie te zijn in Leeuwarden. Ze was vergezelt met 2 amerikanen en een francaise die ook stage liep op the ranch. Vervolgens werden de nummers Mad World & Mr. Brightside op iets te overmoedige tonen gezongen en de avond eindigde in een gezellig Amerikaans, Nederlands en Duits onderonsje. Een nieuw drankje werd nog getest 'The irish Carbomb'. Wederom na de Beerbomb en Jagerbomb een idiote naam voor een drankje, deze zal in Ierland zelf niet gewaadeerd worden. De auto werd opgezocht in de parkeergarage en hier begon de ellende. Geen reactie na het omdraaien van de sleutel. Op goede hoop na een paar keer aanlopen en startopties werd het dan toch slapen in de auto.

De volgende ochtend (zo’n 3 uur later) werd het nog zo’n 5 uur lang aanklooien, Ambassadors met een Jumperbox om het beest te laten starten, Parkeergarage personeel geholpen met startkabels. We moesten toch helaas voor de 2e keer de Hyundai weg laten slepen naar een Auto-garage. Hier werd binnen een klein uur de diagnose vastgesteld. Overleden.... Teveel zuurstof bij de motor.  Motor is niet meer.... Ironisch genoeg nog tijdens de reparatie met de monteur gesproken over de uitvinding van de auto in de V.S., zonder een auto kom je nergens, nul openbaar vervoer en alles is precies ingericht om het zo gemakkelijk mogelijk te maken om met de auto te consumeren.

Without a car, zero liberty, welcome to america!

Hier het laatste duwtje...

Dus daar stonden we dan met een auto die net officieel overleden was en Chicago nog een kleine 1000 miles verder. De Bosnieer wist een goedkoop motelletje in Atlanta Mid-town waar hij ons een lift naar toe bracht. Hier aangekomen eindelijk onze rust gepakt en vervolgens een taxi gepakt om diezelfde avond een NBA wedstrijd van de Atlanta Hawks te bezoeken. Leuk om een keer de sfeer te proeven, maar tijdens de wedstrijd wordt je tussendoor continue vermaakt met 'eating contests', 'camera's in het publiek die stelltjes filmen', penalty shoot-out met iemand uit het publiek. Het is de algehele Amerikaanse stijl zoals in films en series. Na nog een bezoek aan het CNN-center wat inmens was, konden we nog het laatste nieuws van de aanslagen in Mumbai volgen. Op dat moment bizar als je je bedenkt dat boven je in die kantoorpanden, mensen hysterisch over de werkvloer rennen waar 24 uur per dag nieuws verwerkt wordt.

Volgende ochtend was het dan Thanksgiving, en tja wij hadden nog steeds de droom Chicago te bezoeken, helaas genoeg konden we op deze dag geen enkele auto meer huren. Na een kleine 10 Car rentals te hebben gebeld, moesten we toch vaart maken naar onze Amerikaanse vriendin in Lagrange (45 miles van Atlanta). Na 2 shuttles gepakt te hebben konden we dan 2 uur later rustig van een Amerikaanse thanksgiving diner genieten. Allereerst een familiegebed met voor iedereen zijn eigen beker en vervolgens een lopend buffet waar de kalkoen en alle andere lekkernijen uitgestald lagen. Heerlijk gegeten en de Amerikaanse keuken heeft mij verwonderd. Vervolgens moesten wij ons de volgende ochtend opmaken voor 'Black Friday' op dit moment misschien de meest toepasselijke naam op dit moment van de beurscrisis. De dag dat alle Amerikanen zich in hun Auto's wurmen om zo veel mogelijk zooi voor een prikkie te kopen. Wij hebben ons ook dus misdragen met Jenna die ons ook gelijk ons ticket terug gaf richting Troy. Het was een week waarbij je jezelf afvraagt, wat moet je in zo'n land zonder auto? Wij hoeven dat rotding niet meer te verkopen, dat dan weer wel. Waar zijn de mensen op straat in een grote stad zoals in Europa? Het was de Thanks Losing en Thanksgiving week.

 

23 November 2008

Frat-nerd, discussies & Smoky Joe

Afgelopen week is het besef van ons vertrek Troy binnen gesijpeld, mede hierom hebben we dit weekend dan ook besloten om nog maar even de hoogtepunten mee te pikken, een internationaal festival met buitenlandse gerechten, (lopend buffetje met shaving dishes)een verkleedparty bij onze Amerikaanse vrienden, een laatste thuis wedstrijd van het oh zo gewaardeerde American Football en tot slot een bandparty bij de Fraternity parties. Het is de laatste week van boosheid, allereerst hebben we een discussie gehad met onze Kazachstaanse vriend Vadim, die compleet emotioneel opging in onze discussie over de oorlog in Georgie, vervolgens kreeg ik gister nog onze Amerikaanse veteraan Freddy op mijn dak, nadat hij boos was over een misverstand dat ik zijn huwelijk zwart maakte. En de avond nog is afgesloten met een agressieve dronken Frat-brother die een 2e tik op mijn neus sinds mijn verblijf in Amerika gaf. Ik mocht de tent verlaten en maf genoeg werd vervolgens elke international de deur verwezen. De bevestiging was duidelijk, het is een redneck fraternity met iets teveel testosteron mannetjes, waar we dit semester toch meer dan welkom waren. Maar op deze avond, werd deze gastvrijheid volledig aan de kant gezet. Mijn internationale vrienden wilden vervolgens verhaal halen, maar dit was absoluut niet nodig. Dit was zonde voor de energie en tijd, het is gewoon de zoveelste frat-nerd die zich helemaal het mannetje voelt tussen zijn frat-brothers. Makkelijk hoe een laatste avond op de fraternity verziekt werd.

Vandaag hebben we een leuk Europees feestje in petto met gluhwein en marshmellows op smokey Joe (Mister barbecue), een avond waar we nog een concert van Vadim op gitaar krijgen, als laatst nog even de internationals en Amerikanen onder elkaar hebben en waar we samen terug kunnen kijken op een mooi semester. Aankomende dinsdag gaan we alweer pakken voor een nieuwe trip met een nieuw avontuur met 3 hoogtepunten: Thanksgiving diner, NBA-wedstrijd en couchsurfen in Chicago! De Hyundai legt weer een afstand af van zo'n 2400 kilometer en het bijzondere is dat we the States doorkruisen en eindelijk de Bible-belt uitzwaaien en is een Noorderlijk staat kunnen proeven . Het moet dan ook blijken of de Zuiderlijke vriendelijkheid echt een wereld van verschil is met de gemaakte, gehaaste Noorderlijke mentaliteit. In ieder geval zullen we ons iets warmer moeten kleden, hopelijk hebben wij ook sneeuw! Have a Nice Day...

De nieuwe vertolking van 'a Change is gonna come' by Seal...

 

 

 

 

How Does it feel?

4 November is er dan toch geschiedenis geschreven, de allereerste Afro-american president. Barack Obama heeft het amerika dus toch geflikt. Ik ben als Europeaan zeer blij met deze nieuwe frisse wind in de Amerikaanse politiek. Zijn charisma, intelligentie, stem en verhaal is een boodschap aan iedere inspiratie deskundige, dit is een inspirator. Eindelijk wordt er is gekeken naar de problematiek waar het land al jaren zelf mee te kampen heeft. Gezondheidszorg, onderwijs & milieu het zijn alledrie onderwerpen geweest waar Obama in geslaagd is de Amerikaanse kiezer over de streep te trekken. Kritisch naar het systeem in eigen land, in plaats van wereldwijd elk land als Jehova's op de deuren te kloppen en te infecteren met het brengen van het woord 'democratie.' Oorlogen starten die voor een heel volk compleet voorgelogen zijn. Ik ben zeer benieuwd of Obama het kan waarmaken na the Bush Administration. In ieder geval is Amerika weer onder het bewind van een democraat, oorlogen in Irak en Afghanistan zijn uitgeput en het is tijd voor een nieuw plan. Het plan van aanpak dat op het bureau in the Oval office op 20 januari ligt zal een dikke drukwerk zijn. Maar ik zie het zeer positief tegemoet.
Zijn quotes had ik in een vorige speech al genoteerd:

You are on your own right now!
We do not serve for a red or blue America, we serve for the united states.
This election is not for me, it is for you.
Refers mostly in his words to Martin Luther king using: ‘ Now is the time’
Bush failed in his 8 years of leadership.
America is living in a 20th century bureaucracy.

Het moment waarop het nieuws bij onze democratische feestpartij binnenkwam, Montgomery citypark Baseball Stadium, barstte dan ook uit luidkeels gejuich uit en gezang, 'Yes we can' bleek de nieuwe slogan te zijn. Op het moment dat Obama zijn speech startte was ik volledig in shock van het moment dat de geschiedenis in zal gaan als een verandering. 'A change is gonna come' van Sam Cooke was de mooiste verwoording op dit moment. Ik heb nog nooit zo'n lange kippenvel explosie gehad. Op onze terugreis heb ik nog is genoten van Bob dylan's Like a Rolling Stone. 'How does it feel?' Het voelt geweldig!Hier de historische speech.

 

 

Halloween...

Het is de dag van het jaar dat iedereen zich mag verkleden als wat hij dan ook wil. Ik betrapte mezelf erop dat ik totaal geen zin had in deze commerciele dag. Het is de periode dat Wallmart zijn schappen weer reorginaseert en de totale verbouwing klaar heeft voor een dag dat iedereen zich gewoon dood consumeerd voor een avond dat je is compleet je alter-ego kan zijn. Daarbij is dan ook het favoriete kostuum voor de dames om gewoon de meest slutty outifts uit de kast te trekken. Tot de dag zelf heb ik me dan ook totaal niet bezig gehouden met het kostuum waarin ik mijzelf dan zou transfomeren. De kanus en Gunnink slogan 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' is dan ook nog steeds een van de beste motto's. Het leek mij zeer leuk om als Joran van der Sloot te gaan, echter is dat niet zo toepasselijk hier aangezien we al genoeg mensen hebben gesproken die de ouders van Natalie Holloway kennen. Mij en Julian restte de laatste dag niets meer dan gewoon als een Amerikaan verkleed te gaan. Na een foute zonnebril, T-shirt en een motorhoofddoekje waren we klaar voor het vertier. De avond was in onze plaatselijke bar the front porch compleet gestoord. Iedereen stond als een opgewonden stokpoppetje te dansen op de laatste hiphop tunes. De troy soundtrack met de laatste dampende catchy hiphop die hier in de hitlijsten is terug te vinden, is dan ook een must die ik nog steeds bij de Belgen moet bestellen. Mijn avond was compleet toen de DJ het nummer California van Dr. Dre en Tupac na mijn aanvraag uit de speakers explodeerde. Ik heb deze week namelijk last gehad van een soort California koorts, mijn besluit om met Julian naar de Westkust te gaan heeft mijn geestdrift en stimulans om Amerika nog verder te ontdekken in een nieuw kader gegooid. Het plan om de nichten van mijn vader te ontmoeten en de drie grootste toeristische trekpleisters: Las Vegas, San Francisco en Los Angeles te bezoeken staan dan nu officieel op het programma. Een nieuwe term waar ik verder nog nooit van had gehoord is Surf couching of nee surfing of couch, of sorry couch Surfing. Het is een netwerk van studenten die je via internet kan contacten om je een stad te laten zien en eventueel een slaapplaats te krijgen. Het is de ideale kans om ons bezoek aan Los Angeles een nieuwe vriendengroep te laten ontdekken en eventueel surflessen te krijgen. Tot mijn verbazing is 'Couch Surfing' populair in heel de wereld, zelfs Rotterdam heeft honderden mensen die zich hebben aangemeld. Misschien een nieuw initiatief wat ik moet doen na mijn beleving aan de westkust. Om een Amerikaan is te laten zien wat wij op een dag als Sinterklaas doen. Wat ook een grote commerciele grap is. Als de mensen maar consumeren, want ondanks de slechte economie zullen mensen in deze tijden altijd smijten met de centen. Wallmart heeft direct na het Halloween avontuur nu dan ook al alle kerstbomen en kerstverpakkingen uitgestald. De kerstmarkt zal ook hier plaats vinden. De uitvinding van Coca-Cola heeft dus toch nog een vervolg. Mijn favoriete kerstliedje 'Driving home for Christmas' heb ik gelukkig nog niet gehoord. Die besparen ze me hopelijk tot december. Hier een andere klassieker... We kunnen niet vroeg genoeg beginnen;)!