Oktober

Fallbreak Trip (Onbetaalbaar)

Na een kleine 2 maanden in Troy was het dan eindelijk tijd om een groep internationals naar een andere staat en bestemming te brengen. De planning werd gemaakt en de mensen werden opgetrommeld voor het zuidelijk avontuur. De groep bestond uit mij, Lucas, wendy, Vadim onze Kazachstaan en Julian de Duitser. New Orleans was een van de eerste bestemmingen. Een prachtige stad wat uit de reisgidsen al bleek. Prachtige straatjes met typische Spaanse architectuur, victoriaanse villa's, franse straten en Spaans genaamde gebouwen. Het hedonistische walhalla waar wij de eerste avond terecht kwamen is toch wel Bourbon street. Het spiegelt eigenlijk het Amsterdam van nu af. Stripclubs, freettenten en barren. Het is dan ook niet meer de plaats om te zijn voor een heerlijke Jazz of blues avond, alle tenten staan vol met rockbands en overdag is het muziek-ensemble iets meer afgestemd op mensen met smaak. Na een klein gesprek in een plaatselijke bar in het Franse kwartier bleek dat na orkaan Katrina een groot deel van de gewaardeerde Jazz en Blues musici hun koffer hadden gepakt en naar andere steden waren vertrokken. De orkaanstreek blijft toch met dit litteken achter. Genoeg mensen die hierdoor het heerlijke zuidelijke plaatsje geruineerd door moeder natuur laten voor wat het is. Om een lang verhaal kort te maken, New Orleans is prachtige, puur en heeft toch echt zijn eigen cultuur. Het Franse kwartier overweldigt je met een heerlijk gevoel van puurheid, een plek waar de plaatselijke bevolking ook gewoon dagelijks zijn participatie aan de horeca kan deelnemen. Het gesprek startte in een bar met een vent die na onze internationale ontdekking meteen op de bar wist te leggen dat hij een hekel heeft aan Bush en klaar is voor een nieuw Amerika. Niet zo gek aangezien het Bush regime compleet gefaald heeft in de wederopbouw van New Orleans. Ik heb nog in een klein boekwinkeltje de kans gehad om een boek over katrina te bekijken en shockerend om te zien hoe bizar hoog het water hier in de binnenstad heeft gestaan. Terugkerend op onze stamgast gaf hij in deze stad het beeld weer van de ware Obama-fan, genoeg winkels waar T-shirts verkocht werden met shirts waarop Obama met de meest vernufte termen de hemel in werd geprezen. Het was een beeld wat wij uit het Redneck Alabama niet gewend waren. Het New Orleans avontuur heeft zo'n kleine 4 dagen geduurd en had van mij een maand mogen duren. De eerste dagen wandel je als toerist door Bourbon Street, downtown met wolkenkrabbers en dan de laatste avond in het Franse Kwartier een ware bohemiaanse bevolkingswijk en de stad op de meest naakte manier proeven. De ellende van Katrina proevend, een stad die gebombardeerd is. Niet door een terrorist of natie maar door onze natuur. Geen enkel persoon die dan ook zijn vinger kan leggen op deze tragische gebeurtenis.

Onze trip zette zichzelf voort en had een kleine onderbreking, ons beestje de Hyundai Sonata begaf het nadat we een kleine 6 miles Florida binnen waren gereden. Geen punt, kokende motor, dit moet iedereen wel overkomen, en na een kleine kwartier van gelach en verbazing kon onze reis niets maar dan ook niets in de weg liggen. Alleen op het moment dat je dan je sigaretje in de berm van een pikdonkere snelweg rookt, betrap je jezelf toch wel even een scenario te schrijven waar een nacht lang in de berm vertoeven dik in zit. Echter bleek de politie ons al gespot te hebben, de agent was laaiend enthousiast over onze culturen en wist onze wachttijd op de takelwagen boeiend te houden met verhalen over zijn verblijf in Duitsland en New Orleans. De auto werd gefixt en de volgende middag kon onze reis alweer voortgezet worden. Helaas kwam ik tot het besef dat mijn camera toch echt gestolen was. Ik had hem in een armleuning kastje van de Hyuandai laten liggen, nog op een zo min mogelijk schuldbewerende manier de automonteurs gevraagd of ze mijn camera gezien hebben. Maar ja de ouwe bazen hadden in de laatste 40 jaar nog nooit iets gestolen. Goed geen persoon om de schuld te geven dan alleen mijzelf. De avond toch nog een dag langer in het dus inmiddels Pensacola gestrande plaatsje te blijven bleek ook niet vervelend te zijn. Nog een middag aan het strand gelegen en des avonds nog een kleine beerpong gegooid in onze hotelkamer.

Jacksonville stond op het programma met als hoofdact 'Donavon Frankenreiter' ik en Julian hadden op internet verrassend een concert van hem kunnen op snorren. Hier zou onze reis, volgens de planning eindigen en dan zouden we weer terugkeren naar Troy. Op een avond waar we een race tegen de klok hielden en daarbij ook nog is vergeten waren dat de tijd een uur later is aan de
Oostkust, ben ik plankgas naar Jacksonville beach gereden waar we in 'Freebird' (Paradiso Look-a-like) dan eindelijk onze Surfheld konden aanschouwen. Een heerlijk concert, CD en T-shirt rijker konden we zingend naar huis en de trip was compleet en was hiermee ook afgesloten. De volgende ochtend werden we nog verrast door een vrouwtje die een telefoontje wilde plegen en achteraf een compleet team achter zich had staan en mij dus uiteindelijk mijn portemonnee en creditcard kostte. We waren al lang blij dat ze geen wapens hadden, met een paar kleine verwondingen en bulten besloten we toen diezelfde dag meteen maar naar huis te reiden. Bob Marley was de troost van deze trip met zijn 3 little birds. 'Every little thing is gonna be allright!' 3 materiale tegenslagen en een muziekexplosie van indrukken en ervaring rijker konden we terug naar het boerengat Troy. Mijn Amerika ervaring was compleet en deze week zie ik zowel letterlijk als figuurlijk als een film terug.